بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر

از کوچه ای می گذرم، کنار درب کوتاه ِ خانه ای قدیمی، پیرزنی می بینم ، نشسته و به کوچه و عابرهایش چشم می دوزد. چه چیز از این گذر هر روزه در ذهنش می گذرد ؟ نمی دانمفقط این را خوب می دانمروزی می نوشتمو این روزهاخط های بزرگ بیلبورد ها هم برایم کسل کننده و طویل می شوندمی دانمآنکه راه می رودروزی می نشیندو آنکه می نشیندمحکوم است به نظاره کردنبه چه می اندیشد ؟اصلا چه فرقی دارد ؟چه چیز قرار است ع بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر ...